• بردسكن : اين شهر كه تا چندي پيش از بخشهاي كاشمر به شمار مي رفت ، به لحاظ تاريخي وابسته به آن شهر مي باشد .وجود محوطه هاي باستاني و قلعه هاي متعدد حاكي از رونق اين سرزمين است.
• تايباد : بررسي ها ي باستانشناسي نشان مي دهد كه از هزاره سوم پيش از ميلاد منطقه باخرز (تايباد ) مسكوني بوده اما عصر توسعه آن مربوط به قرن چهارم و هفتم ه.ق مي باشد .
• تربت جام :اين هر نيز از هزاران سال پيش زيستگاه اقوام باستاني بوده و كرانه هاي هريرود وكشف رود و جامرود آثاري از گذرگاه و سكونت اقوام مهاجم ومهاجر را داراست . مطالعات باستانشناسي خبر از سكونت 5هزا ر ساله و پر رونق اين منطقه مي دهد .
• تربت حيدريه : اين شهر تا قرن هفتم ه.ق به زاوه شهرت داشت كه در يورش مغولها به كلي ويران و از صفحه جغرافيا محو شد و پس از قرن نهم هجري برگرد مدفن قطب الدين حيدر ، شهر تربت حيدريه بنيان گرفت . بررسيهاي باستانشناسي منجر به شناسايي آثار متعدد باستاني از دوران پيش از تاريخ تا دوران معاصر در آن شده است .
• چناران : شهرستان چناران كه تا سالهاي اخير بخشي از شهرستان مشهد ه شمار مي رفت در دره رود كشف رود يا ميانه دشت حاصلخيز مشهد قرار دارد . وقايع تاريخي را بايد در لابهلاي تاريخ مشهد جست . ولي در گذشته دور منطقه چناران سرنوشت جداگانه اي از شهر مشهد داشت . مطالعات باستانشنايي نشان مي دهد كه منطقه جناران در شمار نخستين مناطق مسكوني اقوام متمدن در دشت مشهد مي باشد . زيستگاههاي 7هزار ساله در منطقه رادكان مبين اميت و استعداد آن منطقه در دورانهاي مختلف پيش از تاريخ مي باشد .
• خواف :اين شهر ازجمله مناطق كهن و مهم خراسان بشمار مي رود براساس متون تاريخي و بررسيهاي باستانشناسي . اين منطقه از دوران پيش از اسلام مسكون بوده و شهرهاي معتبري چون زوزن، سنگان، سلومد و خرگرد داشته است . دو شهر زوزن و خرگرد در دوره هاي خوارزمشاهي و تيموري از اهميت ويژهاي برخوردارند .

   تاریخچه آموزش و پرورش در خراسان

به دلیل کم توجهی حکومت وقت و نبود منابع مالی کافی ،مخالفت عده ای از حکومتیان مستبد و پیشوایان سنتگرا و بی اطلاعی مردم تا عصر مشروطه تغییر بنیادینی در امر آموزش و پرورش ایران بوجود نیامد .

استقرار مشروطیت را می توان سرآغاز آموزش وپرورش عمومی دولتی و فراگیر در ایران دانست برقراری نظام مشروطه در سال 1285 خورشیدی اعلام و اولین قانون اساسی مشروطه و متمم آن تصویب شد که در اصولی از آن به امر آموزش و پرورش پرداخته شده بود از جمله در اصل 19 درمتمم این قانون آمده است ((تاسیس مدارس به مخارج دولتی و ملی و تحصیل اجباری باید مطابق قانون وزارت علوم و معارف و تحت ریاست عالیه و مراقب دوزارت علوم ومعارف باشد .))

v       وضعیت سواد

نسبت باسوادان 6ساله و بالاتر استان که در سرشماری سال 1355 کشور معادل 40%بود در سرشماری سال 1365به4/56%ودر سال 1370 به7/71 %و در سال1375به9/80%رشد یافته است .میزان رشد باسوادی زنان طی این دوره بیش از مردان و در جوامع روستایی بیش از جوامع شهری بوده است . این افزایش چشمگیر باسوادان استان می تواند نتیجه گسترش امکانات آموزش و پرورش و نیز گسترش فعالیت نهضت سواد آموزی استان دانست .

v       وضعیت تحصیل و آموزش پس از انقلاب اسلامی

در سال تحصیلی 1376-1375 تعداد دانش آموزان استان 1830378نفر بودکه نسبت به 634831نفر دانش آموزان سال تحصیلی 57-1356 دارای رشد متوسط سالانه 7/5%بوده است طی دوره 19 ساله پس از انقلاب اسلامی متوسط رشد سالیانه در دوره ابتدایی 4/4%- در دوره راهنمایی 2/8%و در مقطع تحصیلی متوسطه 9/7% بوده است .

v       کارکنان و مربیان آموزش و پرورش

در 59 منطقه آموزشی استان که 32 منطقه آن پس از انقلاب اسلامی فعالیت خود را آغاز کرده است تعداد94229نفر کارمند رسمی و پیمانی مشغول خدمت هستند .

v       آموزشگاه و کلاسهای درس

تعدا د آموزشگاههای استان در سال 1357 جمعا 5158 واحد با تعداد 20418 کلاس آموزشی بود که این رقم در سال 1375 به 10958واحد آموزشگاه با تعداد 65414 کلاس افزایش یافته است .

هشتمین پیشوای شیعیان در یازدهم ذیقعده، سال 148 هجری در مدینه متولد شد. امام صادق علیه السلام پیش از ولادت نواده خویش، بارها از وی بهعنوان عالم آل محمّد صلی الله علیه و آله یاد کرده آرزوی درک وجود او را مینمود.

نام وی علی، کنیهاش ابوالحسن و مشهورترین لقبهایش رضا است که از سوی پیامبر صلی الله علیه و آله و موسی بن جعفر علیه السلام به وی داده شده و بیانگر آن است که آن حضرت در آسمان، مرضیّ خدا و در زمین، پسندیده رسول خدا صلی الله علیه و آله و امامان پس از آن حضرت است.

مادر حضرت رضا علیه السلام نجمه نام داشت که امّالبنین، تُکتَم و خیزران نیز خوانده میشد. وی همراه بردگان از آفریقا به مدینه آورده و توسط موسی بن جعفر از برده فروش خریده شد و بدین وسیله به بیت امامت راه یافت و افتخار همسری پیشوای هفتم را پیدا کرد.

پیشوای هشتم به زیور اخلاق فردی و اجتماعی آراسته بود و در معاشرت با افراد مختلف با رفتار و برخوردهای سازنده خویش، درسهای آموزندهای به همگان میداد.

وی به همه انسانها اعم از آزاد و برده، سفید و سیاه، ارج مینهاد، با سیاهان بر یک سفره مینشست، با خدمتکاران انس داشت و در مواقع لازم با تذکرات لازم، یاران خویش را از فرو افتادن در دام فساد و انحراف بازمیداشت و در صورت بیتوجهی و اصرار بر خلاف، آنان را طرد میکرد تا کارهای خلاف ایشان به حساب آن حضرت گذاشته نشود به عنوان نمونه میتوان تذکرات، انتقادات و موضعگیریهای امام را در برابر برادرش زید و برادرزادهاش محمد بن جعفر نام برد.

امام رضا علیه السلام به همان اندازه که نسبت به مستضعفان و زیردستان مهربان و متواضع بود در رویارویی با مستکبران و طاغوتهای زمان خود بیاعتنایی میکرد.

برخورد تحقیرآمیز آن حضرت با فضل بن سهل وزیر مأمون شاهد گویای این سیره امام علیه السلام است:

حدود دو سوّم از عمر امام رضا علیه السلام پیش از امامت آن حضرت سپری شد. متأسفانه از فعّالیّتهای آن بزرگوار در این مقطع جز چند رویداد چیزی در دسترس نیست.

در یک نگاه، مقطع 35 ساله یاد شده دوران رنج و محنت آن حضرت بود؛ زیرا از یک سو به چشم خود میدید که آل علی علیه السلام و پیروان ائمه علیهم السلام به جرم اعتقاد به امامت پدر بزرگوارش گروه گروه گرفتار چنگال ستم حکمرانان عباسی شده و به دست آنان شهید میشوند. از سوی دیگر بسیاری از شیعیان بر اثر دسترسی نداشتن به امام زمانشان و تبلیغات سوء جیره خواران دستگاه خلافت، در مسأله امامت دچار شک شدهاند.

جریان دستگیری و گرفتاریهای پی در پی پدر بزرگوارش و در نهایت شهادت مظلومانه آن حضرت بیش از پیش فرزند موسی بن جعفر علیه السلام را آزردهخاطر ساخت و خشم و نفرت او را نسبت به مسببان این جنایت بزرگ برانگیخت.

نویسنده: غلامرضاساجدی راد / پژوهشگر حوزه

حضرت رضا علیه السلام در سال 183 هجری قمری عهدهدار امامت شد و مدّت امامتش بیست سال بهطول انجامید. دوران امامت پیشوای هشتم از نظر سیاسی و فرهنگی از اهمیّت و حساسیّت خاصی برخوردار بود. روند تحولات سیاسی و فرهنگی جامعه اسلامی در این مقطع بگونهای بود که افکار عمومی را بیش از پیش متوجه مکتب اهل بیت علیهم السلام میکرد.

شرایط سیاسی

هارون، خلیفه مقتدر عباسی میپنداشت پس از به شهادت رساندن موسی بن جعفر علیه السلام اوضاع سیاسی بر وفق مراد او پیش خواهد رفت و باقی مانده مخالفان حکومت از سرگذشت امام کاظم علیه السلام عبرت گرفته تسلیم خواهند شد، ولی برخلاف پندار وی، کشور اسلامی در سالهای آخر زمامداری هارون دستخوش ناآرامیها و شورشها گردید و از هر جا صدای مخالفت و اعتراض برخاست؛ از حجاز و عراق گرفته تا ماوراءالنهر، سمرقند، خراسان، سیستان، آذربایجان و شام؛ همه جا از گسترش جوّ ناامنی و بیثباتی سیاسی در جامعه و آبستن آن برای تحولات جدید خبر میداد.

نارضایتی و کشمکش حتی به درون دربار راه یافت. برخورد خصمانه و دور از انتظار هارون با برمکیان و کشتن و به زندان افکندن سران آنان، زنگ خطر را برای همه چاکران به صدا درآورد و دلسردی و نفرت آنان را نسبت به هارون بیشتر کرد. بگونهای که خلیفه احساس میکرد همه اطرافیان انتظار مرگ او را میکشند.

اباصلت یکی از اصحاب خاص علی بن موسی الرضا(ع)و خادم و محرم اسرار آن حضرت بود. در این مقاله با سیمای تابناک او آشنامی شویم. گرچه بازسازی چهره ی او پس از هزار و دویست سال کار آسانی نیست.

تولد

جد اعلای عبدالسلام در هرات زندگی می کرد. وی در یکی از جنگهااسیر و به حجاز برده شد و برده عبدالرحمان بن جندب گردید; لذا پدران وی در مدینه زندگی می کردند و او در مدینه منوره متولدگردید و در آنجا رشد نمود. وی برای به دست آوردن احادیث و سخنان گهربار اهل بیت پیامبر(ص)مسافرتهای زیادی نمود. گاهی در بغداد و حجاز، و کوفه و یمن و مدتی در نیشابور و دیگرشهرهای خراسان بسر برد. او در علم حدیث مقامی بلند و ارجمند پیدا کرد.

سلسله نسب

عبدالسلام فرزند صالح، کنیه اش اباصلت و معروف به هروی است. سمعانی در انساب خود می گوید: ابوالصلت فرزند صالح، فرزندسلیمان، فرزند ایوب، فرزند میسره هروی قرشی، از موالیان عبدالرحمان بن جندب است .

چون که جد اعلای وی برده عبدالرحمان بود، وی را از موالیان وی شمردند .

كوچكی و نحیفی اش چشمم را می گیرد و تا پایان تصویرهای ذهنم را رنگ می زند. از همان اول كلام دستهای پینه بسته اش را جلو چشمهایم بالا گرفته و بریده بریده می گوید: دستهای كارگر جماعت است دیگر. می خندد به همان سادگی، درست مثل 25 ساله ها و قبل از اینكه چیزی بگویم می گوید: 62 ساله ام. این طور می گوید و من فكر می كنم در شادی 25 سالگی اش درجا می زند، حتی پیش تر از آن در آرامش لحظه تولدش.

اسم و رسم خیلی زیادی ندارد، شاید هم خیلی گمنام باشد، اما اینها جزو معرفی آدمها نمی شود، آدمها را نباید در چارچوب عناوین شناسایی كرد، عشق هم می تواند كارنامه رسمی یك آدم باشد. توی ایوان ولی عصر صحن جامع رضوی می بینمش...

تازه از آن بالا برگشته است، از نوك 70 و چند متری. انگار نه انگار 350 پله را پایین آمده است، نفسهایش منظم و آرام است، مثل نگاه كردنش، مثل حرف زدنش... سعی می كنم عین عباراتش را یادداشت كنم هیچ كس كار كردن آن بالا را قبول نمی كند. صدای چند رگه كارگرها از دور توی حرف زدنمان می پیچد. «اصلاً كسی شجاعت عمو اسدا... را ندارد كه تازه می فهم اسمش اسدا... است، بیشتر به همین نام می شناسندش تا نام «زرین مهر» عنوان خانوادگی اش. شخصیت جذابی دارد عمو اسداله...

بعضی ها فقط آه می كشند. آرام و بی سروصدا. یك آه بلند و كشدار كه از توی سینه غم گرفته شان بلند می شود و كار هزار قطره اشك را می كند، كار هزار بغض شكسته. كافی است گوشت را به دیواره نازك آهشان بچسبانی، بوی گلاب توی سینه ات پر می شود و صدای شكسته دعای توسلی از دورها، دورت پیله می تند. آه بلند می شود و می پیچد و می پیچد، از لا به لای شبكه های فولاد رد می شود، از این گوشه به آن گوشه، از این گنبد به آن گنبد، از طلا به فیروزه، از فیروزه روی دامن گوهرشاد و بعد روی نقاره...

آدمهای اینجا عین خوشبختی اند، آن قدر كه آدم به آنها حسودی شان می شود؛ آدمهایی كه نه قهرمانند و نه ورزشكار،اما نماد همه چیزهایی اند كه آدم دوست دارد به دست بیاورد. این نه به عرف و اجتماع مربوط می شود و نه به شغل و تحصیل...

خاندان «شكوهی» نسل اندر نسل نقاره چی بودند.«احمد قوام شكوهی» پیرمردی است 81 ساله كه سالهاست طلوع و غروب آفتاب را از بالای نقاره تماشاگر بوده است. خودش می گوید: 60 سال و اندی است این كاره ام. 40 سال كرنا می زدم و حالا طبل سرچاشنی. این كه موقع نواختن چه حسی دارد، سؤال كلیشه ای است و انگار پیرمرد بارها پاسخش را داده است، چون خیلی زود می گوید: این لطف و مرحمت حضرت رضا(ع) را هیچ زمانی از خاطر نمی برم و همیشه شكرگزارم.

اوایل قرن سوم هجری قمری، امام رضا(ع)بعد از شهادت در باغ سناباد نوقان طوس به خاک سپرده شد. ورود به باغ برای افراد متفرقه ممکن نبود چون محل اقامت حاکمان و امیران ناحیه طوس بود. براساس روایات مستندی که وجود دارد، در روزهای نخست شهادت امام، فردی به نام حسین بن علی بن صاعد بربری که پدرش از نزدیکان و راویان حضرت بود، نگهداری و نگهبانی قبر مطهر را برعهده گرفت. زیارت قبر بدون کسب اجازه از حاکمان ممکن نبود. تا اینکه در اواسط قرن سوم گروهی از علویان و سادات موسوی به طوس آمدند و در نوقان اقامت کردند. آنها با توجه به موقعیت های سیاسی-تجاری ای که داشتند با حاکمان منطقه طوس ارتباط برقرار کردند و در اواخر قرن سوم در باغ سناباد به روی عموم مردم گشوده شد.

اوایل قرن چهارم باغ سناباد به مشهد الرضا(ع)و مشهد طوس معروف شد. کم کم برای رفاه و آسایش زائران در جوار بارگاه حضرت رضا (ع)مسجد، مدرسه، زائر سرا و بازار ساخته شد و علمای بسیاری برای تدریس و اقامه نماز روانه روستای سناباد شدند. در سال 366 هجری امیر سبکتکین حکومت خراسان را تسخیر کرد . گروه کرامیه به او نزدیک شدند و سبکتکین را مجبور کردند روضه مبارکه را تخریب کند. هر چند معلوم نیست دقیقاً در چه سالی روضه مطهره تخریب شده اما زمان حکومت سبکتکین، مأموران او زیارت قبر امام را ممنوع و حرم و مشهد الرضا(ع) را ویران کردند.

یکی ازنکات مهم زندگانی امام رضا علیه آلاف التحیه والثناء مسأله ولایتعهدی آنحضرت است که شهید مطهری دراین رابطه می فرمایند:

در اخبار و روایات ما- یعنی در نقلهای تاریخی كه از طریق علمای شیعه رسیده است - نه روایاتی كه بگوییم از ائمه نقل شده است- مثل آنچه كه شیخ مفید در كتاب ارشاد نقل كرده و آنچه- از او بیشتر- شیخ صدوق در كتاب عیون اخبار الرضا نقل كرده است، مخصوصاً در عیون اخبار الرضا نكات بسیار زیادی از مسأله ولایتعهد حضرت رضا هست، و من قبل از این كه به این تاریخهای شیعی استناد كرده باشم، در درجه اول كتابی از مدارك اهل تسنن را مدرك قرار می دهم و آن، كتاب مقاتل الطالبیّین ابوالفرج اصفهانی است.

ابوالفرج اصفهانی از اكابر مورخین دوره اسلام است. او اصلًا اموی و از نسل بنی امیه است، و این از مسلّمات می باشد. در عصر آل بویه می زیسته است و چون ساكن اصفهان بوده به نام «ابوالفرج اصفهانی» معروف شده است.

این مرد، شیعه نیست كه بگوییم كتابش را روی احساسات شیعی نوشته است، مسلّم سنّی است؛ و دیگر اینكه یك آدم خیلی باتقوایی هم نبوده كه بگوییم روی جنبه های تقوایی خودش مثلًا تحت تأثیر [حقیقت ماجرا] قرار گرفته است. او صاحب كتاب الاغانی است. «اغانی» جمع «اغنیّه» است و اغنیه یعنی آوازها. تاریخچه موسیقی را در دنیای اسلام- و به تناسب تاریخچه موسیقی، تاریخچه های خیلی زیاد دیگری را- در این كتاب كه ظاهراً هجده جلد بزرگ است بیان كرده است.

می گویند صاحب بن عُبّاد- كه معاصر اوست- هرجا می خواست برود، یك یا چند بار كتاب با خودش می برد، وقتی كتاب ابوالفرج به دستش رسید گفت: «من دیگر از كتابخانه بی نیازم».

عن الرضا علیه السلام أنه قال له رجل من أهل خراسان:

یا ابن رسول الله رأیت رسول الله صلی الله علیه و آله فی المنام کأنه یقول لی:

کیف أنتم اذا دفن فی أرضکم بعضی فاستخفظتم و دیعتی و غیب فی ثراکم نجمی؟

فقال له الرضا علیه السلام:

«أنا المدفون فی أرضکم،و أنا بضعة من نبیکم، و أنا الودیعة و النجم، ألا فمن زارنی و هو یعرف ما أوجب الله تبارک و تعالی من حقی و طاعتی، فأنا و آبائی شفعاؤه یوم القیامة، و من کنا شفعاءه یوم القیامة نجا و لو کان علیه مثل وزر الثقلین الجن و الأنس.»

«من هستم که در سرزمین شما دفن می گردم؛ من پاره ی تن پیامبر شما هستم؛ و منم آن امانت و ستاره، آگاه باشید کسی که مرا زیارت کند، در حالی که بداند که خدای تبارک و تعالی (ادای) حق و پیروی مرا واجب ساخته است، من و پدرانم روز قیامت شفیعان او خواهیم بود، و کسی که ما روز قیامت شفیع او باشیم (از آتش دوزخ) رهایی می یابد، هر چند بار گناهان جن و انس بر او باشد.»

منبع: بحارالانوار، 32 / 102

اگر خادم حرم بودم...

اگر خادم حرم بودم، در هر پگاه که دیده از خواب می‏گشودم پیش از هر چیز، دست‏های خود را بر آسمان بلند می‏کردم و از سویدای دل، نیازهایم را به درگاه حضرت بی‏نیاز عرضه می‏داشتم. اگر خادم حرم بودم، هر بامداد با باد همراه می‏شدم و لبانم را با بوسه‏ی ادب بر پرچم سبز بارگاه پر جلال امام همام حضرت علی بن موسی الرضا علیه‏السلام متبرک می‏کردم. 

اگر خادم حرم بودم، با عرض ادب و احترام به پیشگاه هشتمین امام علیه‏السلام، خدای را بر این نعمت عظیم و توفیق والا، سپاس می‏گزاردم. 

اگر خادم حرم بودم، هر خدمتی را که به هر زائر عزیزی ارائه می‏کردم، توفیقی از سوی حضرت سبحان می‏دانستم و از صمیم جان به درگاه حضرت منان، سجده‏ی شکر به جای می‏آوردم. 

اگر خادم حرم بودم، خود را به خاک پای زائران حضرت دوست می‏کشاندم تا از هرگونه پلیدی و پستی رهایی یابم. 

اگر خادم حرم بودم، خطاب به خالق هستی شعری می‏سرودم و در آن تقاضا می‏کردم که در سراسر زندگی، مرا به کسب فیض از صحن و سرای قدسی امام شهید موفق بدارد. 

اگر خادم حرم بودم، برای همه‏ی زائران آفتاب، خطابه‏ی خرسندی می‏خواندم و همه جا را بوسه باران بلاغت معنا می‏کردم و به همه‏ی مردم دنیا می‏گفتم که این جا نه تنها پناهگاه آهو، که ضمانت کرده‏ی من و تو و اوست! 

اگر خادم حرم بودم، خود را بی‏درنگ به دریای الطاف قبله‏ی هشتم می‏افکندم و پاک پاک، از آن برمی‏آمدم. 

اگر خادم حرم بودم، توفیق و فرصت خدمت را به هیچ روی، از دست وانمی‏نهادم. اگر خادم حرم بودم، خاطرات خورشیدی خویش را با خطی خوانا می‏نوشتم و خطاب به همه‏ی دل مردگان، فریاد می‏زدم که حیات ابدی و داروی شفابخش جسم و جان خویش را جز در این دیار آفتاب نخواهید یافت. 

اگر خادم حرم بودم، خون سرخ خویش را نثار سرو سرسبزی می‏کردم که جز در برابر قادر متعال، سر تسلیم و جز در برابر مولایم سر تعظیم و تکریم فرود نمی‏آورد. 

اگر خادم حرم بودم، بی‏هیچ دریغی؛ هر خدمتی را که از دست و دل و زبانم برمی‏آمد، نثار آمدگان به این مکان مقدس می‏کردم. 

اگر خادم حرم بودم، تلاش می‏ورزیدم که هیچ خط و خشی بر بدنه‏ی اندیشه‏هایم کشیده نشود و دل سپرده به ولایت و والایی و هدایتم، هرگز به راه خطا و درنگ و سستی نرود. 

اگر خادم حرم بودم، دلم را به دار محبت دوست می‏آویختم و هرگز نگاهم را به پیشگاه کسی جز امام رئوف و غریب، نمی‏دوختم. 

اگر خادم حرم بودم، به اعتلای دانش دینی خویشتن همت می‏گماشتم و از باب معرفت به منزل نور وارد می‏شدم. 

اگر خادم حرم بودم، عشق به همه‏ی خوبی‏ها را چونان گردن آویزی زیبا، به گردن فرزندانم می‏آویختم و زیبایی زیارت یار را برای همه‏ی مردم جهان نقاشی می‏کردم. 

اگر خادم حرم بودم، اخبار الطاف بی‏کرانه‏ی سرور و مولایم را در همه جا نشر می‏دادم و فریاد می‏زدم: آی انسان به کجا می‏روی؟ مهربان‏ترین رهبر دنیا، این‏جاست. زیباترین زاویه‏ی نیایش در این سمت است و خوش رایحه‏ترین عطر جهان، از مشهد به مشام جان می‏رسد. 

اگر خادم حرم بودم، دست دل همگان را می‏گرفتم و از گذرگاه عابر با ایمان، به سوی ایستگاه مواج سخاوت و علم، کرامت و حلم، بزرگواری و بخشش هشتمین اختر آسمان دین و دانایی می‏بردم و به همگان نشان می‏دادم که ما، چه امام والا مقامی داریم.  

اگر خادم حرم بودم، برای هیچ خدمتی به هیچ کس فخر نمی‏فروختم و منت نمی‏گذاشتم و با آشنا شدن هر چه بیشتر به وظایف دینی و اخلاقی خود، سعی در هر چه بهتر شدن می‏کردم. 

اگر خادم حرم بودم، با بهره‏وری از دو بال و دانش و تقوا، در فراسوی ابرها به پرواز در می‏آمدم و گرد همه‏ی خوبی‏ها و زیبایی‏ها طواف می‏کردم. 

اگر خادم حرم بودم، با امواج صدای نقاره، همه‏ی ایوان‏های بشری را از عشق و محبت سرشار می‏کردم. 

 سلام بر تو باد ای ولی خدا سلام بر تو باد ای حجت خدا سلام بر تو باد ای نور خدا در تاریکی زمین سلام بر تو ای ستون دین سلام بر تو باد ای وارث آدم برگزیده خدا سلام بر تو ای وارث نوح پیغمبر خدا سلام بر تو ای وارث ابراهیم خلیل خدا سلام بر تو ای وارث اسماعیل ذبیح الله سلام بر تو ای وارث موسی کلیم الله سلام بر تو ای وارث عیسی روح خداوند سلام بر تو ای وارث محمد حبیب خدا سلام بر تو ای وارث امیرالمؤمنین علی بن ابی‏طالب ولی خدا سلام بر تو ای وارث فاطمه زهرا پیشوای زنان عالمیان سلام بر تو ای وارث محمد حسن بن علی سلام بر تو ای وارث ابوعبدالله الحسین پیشوایان جوانان اهل بهشت همگی سلام بر تو این وارث علی بن حسین زینت خدا پرستان سلام بر تو ای وارث محمد فرزند علی باقر و شکافنده علم انبیاء گذشته و پسینیان سلام بر تو ای وارث حضرت امام جعفر صادق که نیکوکار و امین بود سلام بر تو ای وارث موسی بن جعفر که فرو برنده خشم بود امام خدا شناسان سلام بر تو ای امام راستگو و شهید سلام بر تو ای وصی نیکوکار و پرهیزگار گواهی می‏دهم که تو نماز را برپاداشتی و زکوة را دادی و به نیکویی امر کردی و از کارهای زشت نهی فرمودی و با اخلاص خدا را پرستیدی تا آنکه یقین برای تو حاصل شد سلام بر تو امامی که حقش در تصرف دیگران است و امامی نجیب و دور از وطن و بی‏کس و زهر داده شده و شهید است سلام بر تو ای عالم بزرگ صاحب قدر و صاحب جاه دور افتاده از خاک جدش و پدرش سلام بر تو که فرزندان و خانواده خود را امر فرموده در گریه کردن بر او پیش از رسیدن شهادت بر او سلام برخانه‏های شما که وحشت‏آور و خالی است چنانکه وحشت زده شد به واسطه شما منی و عرفات که دو محل در مکه باشند سلام بر آقاهای بندگان خدا و توشه‏های روز قیامت و چاه‏هایی که در بیابان‏ها مردم را سیراب کنند و قصرهای محکم یا امامان ناطق سلام بر پناه غمگینان و به کسی که زمین خراسان به واسطه او خراسان شد سلام بر امامی که زیارت کنندگانش کمند و تنها دوازده امامی می‏باشند نور چشم فاطمه پیشوای زنان عالمیان سلام بر درخشندگی حضرت رضا و آن اخلاق پسندیده و شاخه‏های جدا شده از درخت نبوی احمدی سلام بر آن کسی که منتهی بر او شد ریاست ملک اعظم دو جهان و دانش هر چیزی برای تمام شدن امر ولایت که استوار است سلام بر کسانی که نام‏هایشان وسیله و واسطه نیازمندان است و هیکل‏هایشان وسیله ایمنی آفریدگان است و دلایلشان سبب باطل شدن شبه‏های مردم بدبین است سلام بر امامی که برای او داده شده جایگاه مقام پدرش امیرمؤمنان تا اینکه با اهل ادیان وارد مجادله شده و قواعد دین اسلام را محکم فرمود سلام بر نشانه بزرگان و امامی که دل‏های شیعیانش به واسطه غربت او شکسته است تا روز قیامت سلام بر چراغ روشن هدایت و دریاهای ژرف ولایت که گردید آرامگاهش محل فرود آمدن فرشتگان و جای بالا رفتنشان سلام بر بزرگان اسلام و پادشاهان ادیان و کسانی که ولادتشان پاک است سلام بر کسانی که خداوند آگاهشان گردانیده و بر علم‏های عوالم نامحسوس و محسوس و ایشان را اهل نیک بختی قرار داده سلام بر بنیادهای موجودات و سایه آنان و بر امامی که با او روشن شده آثار طوس که او در منزل او نزول فرموده ای قبر طوس خدا تو را از رحمت خود سیراب کند چقدر نیکی‏ها و فضیلت‏ها را دور خود جمع کرده‏ای زمین تو پاک‏ترین جاهای دنیا است و پاک است شخص بزرگی که در سناباد جا گزیده و آرام گرفته به خاک سپرده شده و شخصی که شهادت او بر اسلام گران است او را جز تفضل خداوند غوطه خورده است ای آرامگاه بزرگ تو محل سکونت یک دنیا دانش و بردباری و پاکی و پیراستگی هستی این فخر برای تو بس که محسود جهان بوده‏ای و به واسطه جسد مبارکش و با فرشتگان نگهداری می‏شوی در هر عصری برای از شما امام هدایتی برانگیخته می‏شود و مسکنش محل آرامش دل‏ها و انس مردم است ستارگان آسمان دین فرو رفتند و شیرهای عالم زمین مظلوم شدند به واسطه حیله و مکر دشمنان هشت نفر از شما غائب شدند و چهار نفر از ستارگان امامت طلوع آنها امیدواری است به هر اندازه که شتران ناله کنند تا آنگاه که بر تو حقیقت به سبب او آشکار می‏شود پس حقیقت در دیگران تاریک و خاموش است سلام بر امامی که مورد افتخار نیکان است و قبرش دور از وطن خودش است و شرط رفتن بهشت و دوزخ است سلام بر کسانی که خدا از آنان قطع نکرده رحمت خود را در دقایق ساعت‏ها و بواسطه آنها آرام گرفته موجودات ساکن و در حرکت است جنبندگان سلام بر امامانی که خدا امامتشان را تمیز دهنده قرار داد او در میان دو گروه چنانچه با ولایتشان عبادت خود را قبولانیده اهل مشرق و مغرب سلام بر امامی که خداوند با او زنده کرده کهنه‏های حکمت انبیاء را برای اینکه مردم اقرار نمایند به ولایت او برای تمام شدن حجت خدای عالمیان سلام بر ماه‏های سال که دوازده باشد و عدد ساعت‏ها و حروف لا اله الا الله در میان رقم‏های نوشته شده سلام بر کسی که وجودش به منزله بخت و سعادت جهان است و کسی که پرسیده شد از کلمه توحید و فرمود ما از شرائط این کلمه هستیم سلام بر کسی که علت وجود هر آفریده‏ای با دوستی ایشان و ولایت آنان است و کسی که خطباء خطبه خواننده به نام هفت پدران که ایشان چه کسانی هستند و ایشان بهترین کسانی هستند که از باران ابرهای می‏خورند بهترین مردمان روی زمینند سلام بر کسانی که بزرگواری و ستایش آنان بزرگ است و کسانی که در فخر و بزرگواری آنان گفته شده که درود فرستادن بر ایشان واجب است و جامه‏شان پاکیزه است سلام بر ماه ماه‏های ولایت که با اهل هر زبانی با زبان خودش حرف می‏زد و به شیعیان خود می‏فرمود خداوند اختیار نمی‏کند امامی را بر امتی مگر اینکه او را دانا می‏کند بر لغات و مذاهب آنان سلام بر امامی که یادش شادمانی دل مؤمنین است و گشایش غمزده است و عزیزترین اشراف دنیا و افتخار خاندان بنی‏هاشم است کاش من می‏بودم از کسانی که همیشه در آستان و پیشگاه وی طواف می‏کردم و مشاهده می‏نمودم خوشحالی و طراوت صحبت او را و من در آستان و درب خانه شما می‏گردم هر وقت گویا طواف قرار داده به دور خانه شما سلام بر امام مهربان که به حرکت آورد اندوه روز عاشورا را قسم می‏خورم به خدا و به پدران پاک و فرزندان برگزیده و نیکوکارت و اگر نبود دوری سفر و مقصد از جهت دوری مسافت خانه شما به جا می‏آوردم برخی از وظائف واجبه خودم را نسبت به شما با زیارت مکرر شما سلام بر شما ای نگه دارندگان دین و فرزندان پیغمبران و پیشوایان آفریدگان عالم و رحمت خدا و برکات او بر شما باد  .

متن عربی زیارت جوادیه در ادامه مطلب ....

  ماه در حوض بزرگ كاشى است آب، آیـیـنـه مـهـتـاب شـده مـاه مـهمان قشنگ حوض است حـوض بـیـچاره دلش آب شده چـشـم من منتظر خورشید است پـیـك خـورشید، سپیده پیداست از حـرم بـانـگ اذان مـى آید آه! ایـن مـنظره خیلى زیباست! كـفـتـرى از سر گنبد برخاست بـق بـقـو كرد و به پرواز آمد هـمـرهـش مـرغ نگاه من هم رفـت و یـك بـار دگر باز آمد مـرغ بـى تـاب نگـاهم اكنون بـر سـر گـنبـد پـاگ آقاست چـشـمـهـایـم به دلم مى گوید راسـتـى گـنبـد آقـا زیباست! از حرم، از در و دیوار، این جا بـوى جـانـبخـش دعا مى آید مـثـل بـوى خوش گلها در باغ هـمـه جـا بـوى رضا مى آید 

  سؤال همیشه
گلدسته ات
كهكشانى است
كه سیاهى شهر را تكذیب مى كند
پیرامون تو همه چیز بوى ملكوت مى دهد:
كاشى هاى ایوانت
و این سؤال همیشه
كه چگونه مى توان آسمانها را
در مربعى كوچك خلاصه كرد.
و پنجره فولاد
التماسهاى گره خورده
و بغضهایى كه پیش پاى تو باز مى شوند...

  سلام بر تو اى ولى ّ خدا، و اى فرزند ولى ّ خدا.
سلام بر تو اى حجّت خدا، و اى فرزند حجّت خدا.
سلام و رحمت و بركات خداوند بر تو اى امام هدایت و اى ریسمان استوار.
گواهى مى دهم كه براى خدا و براى پیامبر خدا خیرخواهى كردى 
... و امانتى كه بر دوش داشتى گذاردى .
خداوند تو را از جانب اسلام و اسلامیان برترین سزا دهد.
پدر و مادرم به فداى تو باد!
اینك بر درگاه تو آمده ام،
در حالى كه زایرم،
حق تو را مى شناسم،
دوستداران تو را دوست دارم، و دشمنان تو را دشمنم؛
مرا در نزد پروردگار خویش شفیع باش.
اینجا عرش خداست،
جایى كه قلب امامى در آن بر خاك نهاده است،
و از این روى فرشتگان در این حریمند و بال خوشامد در زیر گامهاى زایران این مرقد مى گسترانند.
اینجا «مشهد» است و مشهد یعنى جایگاه حضور.
اینجا «مشهد» و «میقات» دیدار و نقطه آغاز و پایان سفرى كه فراتر از هزار حج است.
اینجا «روضه اى » از بهشت است و در جاى جایش نهر معنا جارى ،
تا هر كه از رسیدگان به این نهر است غرفه غرفه از آن برگیرد و تشنگى برگشاید.
اینجا «دارالشفاى » دلدادگانى است كه بیمار عشق و دلدادگى حضرت حقّند و از دو دردِ سرگشتگى و ره یافتگى مى نالند!
اینجا شكوه واژه پرمعناى «زیارت» است، و زیارت را چنین توان تعریف كرد:
آن هنگام كه آیینه دل در پس غبار سراى نیستى صفاى خویش از كف مى دهد،
آن هنگام كه جان تشنه از دورى آبى رو به سستى مى رود،
آن هنگام كه دیده از نگریستن به سراب هستى نماى دنیا خسته مى شود،
آن هنگام كه بالهاى روح بلندى خواه انسان از سنگینى اندیشه هاى پوچ و وسوسه هاى شیطانى توان پرواز را مى بازد،
و آن هنگام كه درد غربت و دورى از نیستان هستى درون این جداى افتاده را مى آزارد و نفیر از آن برمى آورد...
... یك سلام و یك دیدار آن آیینه را دیگربار مى شوید،
... جان تشنه را سیراب مى كند،
... دیده را روشنایى مى بخشد،
... بالهاى ناتوان را توان پریدن باز مى دهد
... و درد غربت و دورافتادگى را آرام مى سازد.
این حكایت «زیارت» و رمز و راز «دیدار» است،
دیدار با امامى كه او را هماره زنده و همیشه امام مى دانیم،
پاسخ او راـاگر كه گوش جان را توان شنیدن باشدـمى شنویم
... و مرهم درد خویش را در لقاى او مى یابیم.
زیارت نماد بیعت ماندار و پیمان استوار امام و امت است و در این بیعت تفاوتى نیست
كه دست در كف پرمیمنت رسول خدا صلّى الله علیه و آله نهاده باشى ،
در صف سپاهیان صفین ایستاده باشى ،
دل در اندوه تلخ سكوت حسنى نهاده باشى ،
در گرماى نیمروز نینوا و براى یارى امام و پیروزمندانه ترین پیكار دست از جان خویش شسته باشى ،
جان را در برابر تابش آفتاب زندگى ساز معنویت سجّاد علیه السّلام نهاده باشى ،
در مكتب باقر علیه السّلام درس شیعه بودنى راستین را آموخته باشى ،
در مدرسه فراگستر صادق علیه السّلام بر توشه دانش خویش افزوده باشى ،
در پس دیدارهاى ستم نهاد زندانهاى هارونى براى دیدار با پیكر امامى كه بر دوش مزدبگیران خلافت بیرون مى آید لحظه شمرده باشى ،
... و یا آرام آرام،
... با دلى آكنده از عشق،
... و با دستانى شسته از هر چه ریا و تظاهر است...
... به سوى آستانه هشتمین امام گام برداشته و دستى به ادب بر سینه و یا دستى دیگر به دریوزگى بر پنجره ضریح او نهاده باشى .
همه یكى است؛ همه بیعت است، همه امام شناسى است، و همه به جاى گزاردن شرط خداشناسى است كه شناخت خدا بى شناخت امام و باور داشتن خدا بدون باور داشتن امام ناشدنى است.
چنین است كه زیارت معنا مى یابد و چنین است كه زیارت حقیقت خویش را آشكار مى سازد و سحر معنویت خود را برجاى مى گذارد.
اگر با چنین باورداشتى به زیارت هشتمین امام علیه السّلام روى كنى شایسته آن وعده اى كه پیامبر فرمود: «خداى بهشت را براى زایر فرزندم واجب كند و پیكر او بر دوزخ حرام سازد.»
اگر با چنین نگاهى به دیدار امام غریب روى آن بشارت خویش را فراروى دارى كه: «خداوند گناهان زایر او را بیامرزد.»
اگر زیارت را با چنین روحى به جاى آورى ، سزامند شفاعت او در آن سراى شوى كه او خود فرمود: «هر كه از اولیاى من مرا زیارت كند و حق مرا بشناسد در قیامت براى او شفاعت مى كنم.»
و اگر زیارت حرم را به عشق ساكن آن خانه به دور از هر ریا و تظاهر انجام دهى ، تو را سزد كه دل در این وعده آن امام گشاده دست و پرسخا نهى كه فرمود: «هر كه مرا در این خانه دور زیارت كند در روز قیامت در سه جاى او را فریاد رسم و از سختى و وحشت برهانم:
آن هنگام كه نامه هاى عمل را از این سو به آن سو مى برند،
آن هنگام كه باید بر صراط بگذرند
و آن هنگام كه ترازوى عدالت را برپا دارند.»
چنین وعده اى هیچ ناباورى و پرسش انگیزى ندارد؛ چه اگر به حقیقت زیارت او را به جاى گزارى یك دیدار، سحرى جاویدان بر جاى نهد و یك درود بدرود با هر بدى و نافرمانى شود؛ و اگر چنین نمى یابیم نه در صحّت آن روایت و آن وعده خدشه است، بلكه در تحقّق مفهوم «زیارت» تردید است.
زیارت حضور در حرم است، نه حضور پیكر، كه حضور روان و ناگزیر حضور تن نیز به همراهش.
بیایید.......
... همه ناپاكیها از تن و جان بزداییم،
... تن به جامه سفید طهارت و توبه بیاراییم،
... وضوى معرفت گیریم،
... عطر خوش بیعت با امام بر سر و صورت جان ریزیم
... با اراده و گامهاى استوار به سوى درگاه او پیش رویم
... و آنجا پس از یك دیدار افسون او شویم
... و آنگاه جان در آن جاى نهیم
و سپس با دستانى پر، و براى دادن فرصت بیعت به دیگران،
............. تن شسته و افسون شده را به بیرون كشانیم.

امیدوارم مورد قبول واقع باشه.

اندازه طرح :    900  *  1600

حجم طرح :      1.38مگ

التماس دعا

دانلود طرح با کیفیت و زیبای امام رضا - کلیک کنید

 سلام به دوستان خوبم

بسته عكس های با كیفیت از پنجره فولاد امام رضا (ع)

دانلود بسته عكس های با كیفیت از پنجره فولاد امام رضا (ع)

امام رضا(ع) :

علم گنجینه های كمال است و كلید آن گنجینه های پرسش كردن است .

 امام رضا(ع) :

یاری كردن ناتوان بهتر از صدقه دادن است .

اندازه طرح :    1200  *  1600 

دانلود طرح با کیفیت و زیبای امام رضا - 

کلیک کنید

 امام رضا(ع) :

بهترین مال و ثروت آن است که وسیله حفظ آبروی انسان شود.

اندازه طرح :    1200  *  1600

حجم طرح :      1.43مگ

دانلود طرح با کیفیت و زیبای امام رضا - 

کلیک کنید

مجموعه عكسهای با كیفیت از گنبدطلایی برای طراحان مذهبی و كاربران رضوی تهیه و جمع آوری كرده ام .

ما را با نظراتتان یاری كنید .

دانلود عكس های با كیفیت از گنبد طلایی امام رضا (ع) 

  گزارش تصویری بسیار زیبا و دیدنی از غبار روبی ضریح امام هشتم شیعیان امام رضا علیه السلام، توسط مقام معظم رهبری در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۳۹۰

 زندگینامه امام رضا بصورت صوتی برای دانلود ...